Wanneer het dondert in je hoofd

11/13/2016

Het is weer bijna november, de herfst is in het land en dat betekent ook de terugkeer van dikke truien, warme chocomelk en, voor sommige mensen onder ons,  het gevoel van depressieve gedachten. Momenteel wordt er veel gedaan rond psychische problemen. Een voorbeeld hier van is de Rode Neuzen Actie. Psychische problemen ter spraken brengen. Een prachtig initiatief.


Zelf studeer ik Toegepaste Psychologie in Antwerpen. Dus zelf ben ik vaak met dit soort dingen bezig, in de lessen, buiten school, .... Maar de reden, die de mensen meestal niet weten, omdat ik het zelf een tijd heel ongelukkig ben geweest. En zelfs nu, bijna 4 jaar later, vind ik het nog steeds ontzettend moeilijk om er over te praten. Er zijn ook gevoelens waar ik nooit over gepraat heb en hoogst waarschijnlijk nooit over zal praten.

Dus kan je je inbeelden hoe moeilijk het is om hier over te praten wanneer je nog met de problemen aan het kampen bent? Achteraf praten zou toch iets gemakkelijker moeten zijn.


Maar hoe we het ook draaien of keren. Mensen praten te weinig over hun psychische problemen. Of het nu gaat over een laag zelfvertrouwen, stress, of zelfmoordgedachten. Niet te onbelangrijk om er niet over te spreken. Praten helpt echt. Dat heb ik zelf het laatste jaar gemerkt, tijdens mijn opleiding. Praten met iemand die echt luistert. En dan hoeft niet één van je vrienden te zijn of je ouders, er zijn mensen genoeg.

Ik kan er niet meer op duiden, laat mensen spreken. Vraag ook aan mensen hoe het met hen gaat, wees aandachtig. Want zelf tot deze dag merk ik persoonlijk nog op dat als ik me slecht voel, de meeste mensen het niet eens opmerken of er enkel op wijzen dat ik snauw, of echt gezind ben. Kijk alstublieft verder dan dat bij je vrienden en familie. Want achter elke lach, elke snauw of elke traan kan zoveel meer zitten.


En voor de mensen die het lastig hebben, voor de mensen die niet gelukkig zijn op dit moment. De stap om duidelijk te maken dat er iets scheelt is zo moeilijk! En elke dag vertrekken deze mensen nog steeds naar school of hun werk wetende dat ze weer heel de dag gaan moeten lachen en moeten doen alsof alles in orde is. Iets wat zo vermoeiend is. Op een bepaald moment is die energie op en stort je in. Op je kamer, in het toilet op school, ....

Dus ik vraag, niet voor mezelf, maar voor alle mensen die het moeilijk hebben. Om alstublieft rekening te houden dat niet iedereen alles aan je verteld, dat achter een glimlach heel veel verscholen kan zitten. En aan de mensen die het moeilijk hebben. Praat. Probeer het. Al is het oh zo moeilijk.... 

You Might Also Like

0 reacties