Wanneer dat plekje dat je thuis noemt niet meer veilig is.

3/26/2016

Dinsdag 22 maart 2016. 

Om half acht zet mijn moeder mij uit bed, om half 2 moet ik pas op school zijn en ik kan alle tijd in de voormiddag gebruiken om samen te vatten en mijn notities in orde te brengen. Nog half slapend maak ik mijn ontbijt klaar. Mijn vader komt binnen en geeft me nog een kus voor hij vertrekt. Vervolgens begin ik te eten, nog steeds dromend. 

Na mijn ontbijt besluit ik om op mijn gsm te kijken en het nieuws even te checken. 
"Ontploffing in Zaventem." 
Eerlijk, op dat moment dacht ik dat het wel niet zo erg zou zijn. Van een aanslag had ik nog niets gelezen. En ik ging me aankleden en begon aan mijn schoolwerk, zoals een dag als geen ander. 

Rond 9 uur besluit ik toch even op te zoeken wat er precies gebeurd is. 
"Aanslag in Zaventem"
"2 bommen ontploffen in luchthaven"
"verschillende doden en gewonden"
"Tweede aanslag in metro, Brussel" 
Stilaan begon het door te dringen. Dit is erg, dit is aan het gebeuren, het is gebeurd...



Wetende dat het nieuw nog niet veel informatie had, nam ik me voor te wachten met het verder opzoeken van informatie. Me gewoon tot 12 uur concentreren op mijn schoolwerk en dan de bus en tram naar Antwerpen. Vanavond zou ik heus wel meer weten. 

Iets voor 10 krijg ik een berichtje van één van mijn vriendinnen op school. 
" Ik kom niet. Antwerpen Centraal is afgesloten."
Oké, geen probleem. Ik zal wel notities bijhouden voor haar. 
Een uurtje later krijg ik weer een bericht, deze keer van één van mijn vriendinnen van de middelbare school, in onze gezamelijke groepschat.
"Voorzichtig als jullie naar Antwerpen gaan hé maatjes!!"
Hé? Waarom het is toch in Brussel? 

Ondertussen was er gevraagd om je niet meer onnodig te verplaatsen. Mijn school had me ook een mail gestuurd om te vragen thuis te blijven. 

Dit is echt serieus.



Wanneer je dan de beelden ziet, te horen krijgt wat er gebeurd is en hoeveel slachtoffers er zijn. Dan pas begin je het te snappen. Neen, snappen is niet het goede woord. Want zoiets als dit zal ik nooit snappen. Het is vreemd, hoe dat dit mij raakt. Al mijn vrienden zijn veilig, de meeste van mijn vrienden wonen dan ook aan de kanten van Antwerpen. Mijn familie is veilig, ik ben veilig. En toch voel ik een steen in mijn maag, een rilling over mijn ruggengraat die niet stopt. Toch krijg ik tranen in mijn ogen wanneer ik denk aan de slachtoffers, de mensen die het overleeft hebben, de familie van de slachtoffers en de mensen die nu verder moeten met een leegte in hun hart. 

Maar dit raakt iedereen, niet alleen Belgen. Dit raakt heel de Westerse Gemeenschap. Dit is een aaval tegen onze samenleving, onze manier van leven. Na Parijs, nu Brussel. Voor ons is het zo dicht bij huis. En het komt steeds dichter. Medestudenten komen niet meer naar school, ouders houden hun kinderen thuis. In de straten loopt er weer politie en het leger staat er terug. Het is misschien moeilijk om te beseffen, maar zo moeten we verder. Oplettend en steeds op ons hoede. Want het moment dat we even onze focus verliezen kan een moment zijn waarop de hel toeslaat. Maar mijn leven compleet aanpassen? Thuis blijven? Niet meer uitgaan? Neen. Zo ver zullen ze me nooit krijgen. Ze kunnen je duizend keer neerhalen, zolang je terug recht komt, blijf je sterk.



Ik wil dood graag geloven dat de mens van nature goed is. Maar ik vrees dat ik die psychoanalytici an vroeger gelijk moet geven. Misschien is de mens inderdaad van nature slecht en moet hij er voor kiezen om goed te zijn en hier altijd aan werken. Als student Toegepaste Psychologie wordt me geleerd om mensen niet te veroordelen, het goede te zien en te geloven dat iedereen geholpen kan worden. Ik probeer, ik doe mijn best. Maar iedereen is bang en iedereen is boos. Iedereen doet zijn best. 

Mijn hart gaat uit naar de slachtoffers, de mensen die verder moeten nu zonder hun naasten. Naar de mensen die niet enkel fysiek, maar ook psychisch aan het lijden zijn. Mijn gedachten zijn bij jullie. En daar zullen ze steeds zijn. Want de dood van een onschuldig mens is her ergste dat er is. 



You Might Also Like

0 reacties